Skip to main content

Posts

Showing posts from June, 2016

Light of the Seven

मंद झरावा मृत्यू   शब्दांचा प्रहर मिटावा   शोकाच्या उष्ण सुरांनी   जगण्याचा हात सुटावा    
शहराच्या मरणासाठी      काळाची वेडी साद    स्मरणांच्या गाभाऱ्याला  प्रतिमांचा खोल निनाद       
रस्त्यांच्या कल्लोळाला   ध्येयांची थडगे हसती   कबरीवरती सुकलेली   फुले, फुलांची माती    
दृष्टीच्या आडोश्याला   शरीरांचा क्लांत धुराळा   सारी गुपिते लपलेला   हा गर्भगूढ हिवाळा    
ह्या स्तब्ध जगाच्या मागे   ही कुठे धुमसते आग   कोणाच्या डोळ्यावरती   ही न सरणारी जाग

मारल्यासारखे आणि रडल्यासारखे

एका गावात एक नवा नवा आलेला सावकार असतो. म्हणजे आधी त्या गावात सावकार असतो म्हणा. पण तो म्हातारा होतो, त्याचे दात हलू लागतात तशी त्याची क्रूरतापण खिळखिळी होते. पैसे द्यायला पण तो उगाच करवादत असतो. आणि दिले तरी त्याचेच चेले त्याला उल्लू बनवायला लागतात. ते परस्पर लोकांकडून थोडे पैसे घेत आणि सावकाराला लोकांकडे काहीच नाही असं अगदी मनापासून सांगत. म्हाताऱ्या सावकाराला काही सुटत पण नाही आणि काही धरत पण नाही. अशातच त्याने अगदी उतारवयात ठेवलेली एक सोबतीण, म्हणजे गावातले लोक जिला आडून रखेल आणि समोरून काहीच न म्हणत, अशी बाई एकदा त्याची कीर्द-खतावणी घेऊनच घरातून पळून जाते. ती पळून गेल्याचं कळल्यावर सावकार अगदीच वेडापिसा होतो. कधी मनात आलं तर पैसे वाटू लागतो, कधी उगाच कोणाच्या दाराशी तगादा लावून बसू लागतो. लोक अगदी कंटाळतात अशा कंडम सावकाराला. आणि वर त्यांना अडी-नडीला कुठल्याही टग्या-टोणप्याकडे पैसे मागायला जावे लागल्याने ते जेरीला येतात ते वेगळेच. मग एक दिवस ती पळून गेलेली बाई येते. एकटी नाही. अगदी घुंगरू लावलेल्या, चटक-मटक बैलगाडीत बसून येते. तिच्या सोबत ४-६ नवे टगे येतात. ते एकदम सावकाराच्या…

आपण खिडकीतून पाऊस पाहू शकतो

आपण खिडकीतून पाऊस पाहू शकतो, आपण त्या पाहण्यात पार्श्वभूमीला कातील गाणी लावू शकतो आपण त्या पाहण्यात बाजूला चहा, कॉफी,सिगरेट किंवा दारू घेऊ शकतो. आपण खिडकीतून पाहताना शहराने अर्धवट भादरलेल्या समोरच्या आकाशात दाटलेले सावळेपण किंवा निऑनी प्रकाशाचे चमचम तुकडे   आपण खिडकीतून पाहताना पाण्याच्या थेंब पडद्याआड कर्तव्यरत विरक्त साईनबोर्डस आणि मोबाईल टॉवर्स आपल्या खिडकीचा टपटप वाजणारा पत्रा आपल्या इमारतीच्या मागून वाहणारा बेडौल गबदूल नाला विटा-फरश्या, निळे टारपोलीन आणि अॅसबेस्टॉस पत्रे फेंच विंडो, स्प्लिट ए.सी.चे उर्वरित तुकडे, डिश अन्टेना, खिडकीत वाळणारे कपडे हे सारेसुद्धा आपण खिडकीतून पाऊस पाहू शकतो ते पाहताना ओला फसवा रस्ता दिसू शकतो ते पाहताना रेनकोट, छत्री आणि माणसे दिसू शकतात भिजल्या हवेत अडकलेला दिवाना सूर्यप्रकाश दिसू शकतो किंवा उजेडाला अल्लद छेडणारे थेंब   आपण पाहू शकतो पाऊस आणि आपण पाहिलेला पाऊस पुढे गटारातून समुद्रात जाईल किंवा नळाद्वारे आपल्या त्वचेवर येईल आपण ह्या सगळ्याचा काहीही विचार न करता खिडकीतून पाऊस पाहू शकतो आणि मागे फिरू शकतो वेळेचा एक भर ओसरल्यावर दिसणाऱ्या आणि स्पर्शता न येण…

नशासूक्त:१

जर्द जर्द जर्द नशेचे गारूड उतरते देहावर अंगभर सोडत तल्लख हलका उबारा आणि मग हे शहर, हा बेफाम कोलाहल, हे डिजीटल माहितीच्या विटांनी रचलेले आयुष्य सारे झंकारून आलेले
बर्फांवर तसू तसू ओघळणाऱ्या नशे, तू माझ्या रक्तात भिनून जा माझ्या अस्तित्वव्यापी हलकेपणाच्या जाणीवे तू माझ्या संज्ञेचा ताबा घे माझी मलाच नष्ट करीत , आपले विलाप मागे सोडीत, अजरामर व्हायची इच्छा विरघळून जावो ह्या अल्कोहोलिक प्रार्थनेच्या थेंबात हे थेंब, जे रुजले तिथे थिजले जे विझले हे थेंब, ज्याकडे शहाणे बघत आले कुत्सित असूयेने आणि वेड्यांनी पांघरले मायाळू गोधडीगत
हे चराचराची भिंत रचणाऱ्या बारमालका, माझे बिल आज चुकते होईल.
तू उद्या उधार देशील काय?