Skip to main content

Posts

Showing posts from June, 2012

बाई

तू माझे सारे काने-कोपरे कुशीत घेणारे मायाळू पांघरूण झाली असतीस तर मी तुझ्या उबट सवयीत गुदमरलो असतो मला तुझ्या कुशीत बसून तुझ्या ओटीपोटाशी कपाळ घासणारं मांजर बनायला आवडलं असतं जे कधीही शेपटी उगारून लांब पळून गेलं असतं अधिक-अधिक स्पष्ट होत जाणारे निरभ्र सर्वंकष एकटेपण पोखरायला मध्ये-मध्ये मला तुझे सुरुंग पेरावसे वाटतात आणि मग त्या सुरुंगांच्या कानठळ्या बसतानाच मला तुला दूर लोटावंसं वाटू लागतं ह्या सगळ्यात तू, हरकामी ‘क्ष’ सारखी नावे-चहरे बदलवत आणि दरवेळी ती तूच असूनही तुझ्या नव्या ओळखीचे लाख मोहर मला फुटलेले आणि व्याख्याहीन उत्सुकतेने घमघमणारा रस्ता त्याच सवयींच्या पोचट चौकात जिथे नात्याचा झेंडा वर्षानुवर्षे उभ्या ध्वजस्तंभावर मान टाकून पडलेला तुझ्या हरहमेश तूच असण्याच्या स्वायत्त आविष्कारावर टाचून ठेवलेले कवितांचे टीचभर अवकाश माझ्या आकलन त्रिज्येच्या वर्तुळात न मावणाऱ्या उन्मन नशेला बिलगून बसलेली कोण ती?

पुनरावृत्ती

मी चहा पीत बाल्कनीत बसतो तेव्हा समोरचं झाड सळसळतं मान्सूनपूर्व गडद वाऱ्यानं. फांद्यांच्या आडोश्याला कावळे एकटक काव-काव करत, पंख झडझडवत येणाऱ्या विस्तृत संध्याकाळीवर सोडतात विरूप गांभीर्याची काळमोहोर. मी पुस्तकांच्या निरुपयोगी ढिगातून उचलतो कवितांचे जुने पुस्तक आणि त्यात मला कवी दिसतो अशाच कोनातून तोलणारा भवतालच्या लयीत संथ झुलणारी कविता. आह... हेही माझे नाहीतर.
 माझ्या जाणीवांवर कुठे होते हे अदृश्य ठसे, का माझ्या आकलनाच्या सिस्टीममध्येच कवितांचा गाळ मुरला आहे. म्हणजे मला वाटणारे शब्द माझे नाहीतच का, मला दिसणाऱ्या प्रतिमांवर पूर्वसुरींचे समंध ठाण मांडून बसलेले. माझ्या प्रश्नांच्या घर्षणातून पडणारी ठिणगी हेही प्रतिबिंबच आधीच्या जाळ, वणवा अगर शेकोटीचे जी कोणीतरी पेटवलेली अस्तित्वाच्या मुर्दाड हिवाळ्यात जिवंत रहायला.
मी समीक्षेचे बरड माळरान चालू पाहतो जिवंत नव्या आवाजांचे इतिहास पहात तिथे एकमेकांच्या तुकड्यांच्या कवडश्यांत दिसते मला कविता, नवे असे काय होते, जे आधी कुठेच स्फुरले नव्हते फायद्याच्या असीम लालसेचा भूगोल सर्वत्र पसरण्याआधी जिथे-तिथे असतील जिथले तिथले मुलभूत आवाज पण मी तर आहे भाषा, वेश…

गच्च गांजेकस नशेत

गच्च गांजेकस नशेत,
स्त्री देहाच्या त्रिमित सघन तुकतुकीत प्रतिमा
समोरच्या पडद्यावर नाचत राहतात..

आणि हळूहळू शरीराच्या दंशाना परका होत
मला एकटेपणाच्या पाताळात गडद बुडून
जावसं वाटतं

किंवा तुझ्या शरीराच्या गर्द-जड लाटेत
तुझ्या, म्हणजे तुझ्या चेहेऱ्याचे व्यक्तिगत कंगोरे
काढून टाकले कि राहणारी तू
म्हणजे बाई...
कोणीही..जिच्या अंगांत आमंत्रण आहे.

अहं, असं काहीच होत नाही
आणि काल्पनिक तलम सुखात विरघळणारी रात्र
परत तशीच, निष्पर्ण काळी..

बनव एक जॉईन्ट मित्रा,
मग गांजाच्या गच्चकस नशेत
मी तुला अरेबिअन नाईटस् सारख्या सहस्त्र सुरस कथा सांगेन
आणि प्रत्येक कथेनंतर
शब्दांच्या नशेने क्षणमात्र तरंगताना मित्रा
मला झोपून जाऊ दे..

आह, आत्ता नाही झोप येते
आत्ता उगाच शब्दांच्या सचित्र सळसळीने
मला उगाच सुन्न वाटतंय

हे शब्द येडझवी गोष्टय
तुला हे ठाऊकच आहे,
मग मी तुला नवीन काय सांगूमी का विकिपिडियाय
बोलुयाच नको आपण,
आपण नुसते हा उष्ण धूर
नाकापुड्यातून घशात खेळवत
किंचित अडवत
सावकाश बाहेर सोडत सोडत
धुरात अस्पष्ट होत जाणारे एकमेक पाहू
किंवा काहीच नको पाहू

तरीही मला दिसेलच
तुझे ठाऊक नाही..
आत्ता याक्षणी माझी जाणीव
न…