Skip to main content

Borgen


(इथे मिळाले हे पोस्टर: http://i.jeded.com/i/borgen-first-season.4252.jpg)

Borgenहे डेन्मार्कची संसद जिथे आहे त्या इमारतीचे टोपणनाव आहे. आणि मी लिहितोय ते ह्याच नावाच्या डॅनिश टी.व्ही सिरीयलबद्दल. अर्थात तिचे तपशील तुम्हाला ह्या विकी लिंकवर मिळतीलच.
      गेम ऑफ थ्रोन्स, हाउस ऑफ कार्ड्स हे सगळं बघून मी गुगलमध्ये सर्च केलं, ‘बेस्ट युरोपिअन टीव्ही सिरिज’. त्यात मला ‘बोर्जेन’ सापडली. पॉलिटिकल थ्रिलर असं ढोबळ वर्गीकरण करता येईल ह्या सिरीजचं. पंतप्रधान पदाची १ टर्म पूर्ण करणाऱ्या आणि अशक्य असा वाटणारे राजकीय पुनरागमन करून दाखवणाऱ्या ब्रीगीट निबोर्ग ह्या बाईची गोष्ट. आणि Sidse Babett Knudsen ह्या अभिनेत्रीने ब्रीगीट निबोर्गची भूमिका केलेली आहे. किंबहुना तीच ह्या मालिकेचा लोकांच्या मनातला चेहरा आहे. (म्हणजे तुम्ही इंटरनेटवर पाहू गेलात तर!)
      राजकीय सिरीज असताना तिची सास-बहु किंवा का रे दुरावा, तू तिथं मी न होऊ देणं आणि त्याचवेळी उगाच सनसनाटसुद्धा न आणणं असा बॅलन्स ह्या सिरीजने साधलेला आहे. हाउस ऑफ कार्ड्स बघताना जे एक चीप थ्रील जाणवत राहतं किंवा एक समकालीन भेळेचा प्रयत्न जाणवतो तो Borgen बघताना जाणवत नाही. अर्थात कुठलीही निर्मिती काही अंशी जाणीवपूर्वक जोडलेले तुकडे आणि काही अंशी काहीतरी नवं असते तसंच मिक्स Borgen मध्ये आहे. पण हे मिक्स करताना लोकांना काय खपेल, काय रुचेल ह्यापेक्षा मला काय सांगायचं आहे हा विचार थोडा जास्त आहे असं दिसतं. लोकप्रियतेसाठी लागणारे सगळे पॅचेस, जसे तत्कालीन वादग्रस्त विषयांना स्पर्श करणं, लैंगिकता, व्यक्तिगत पातळीवरचे ताण-तणाव हे सगळे Borgen मध्ये आहेत. पण ते राजकीय कथेच्या आजूबाजूला राहतात. कथेचं जे मूळ बीज आहे, राजकारणात सेंटर/मॉडरेट बाजू घेऊन पॉलिसिमेकिंग करू पाहणारी एक स्त्री आणि तिच्या ह्या ध्येयासाठी तिने काटलेला रस्ता, हे कुठेही नजरेआड होत नाही. आणि Sidse Babett Knudsen ने अशा माणसाची अस्वस्थता, अशा माणसाला कराव्या लागणाऱ्या तडजोडी आणि तडजोडी करताना धरायच्या-सोडायच्या गोष्टी ठरवताना होणारी कसरत हे सगळं एक नंबर केलं आहे.
      हि सिरीयल बघताना डॅनिश राजकारण म्हणून जे समोर येतं ते फार हवंहवंसं वाटणारं आहे. टोकाचा आक्रस्ताळेपणा आणि बुद्धिबळच्या पटाची आखीव-रेखीव चालबाजी अशा धोपट मार्गाने सिरीयल जात नाही. लोकशाहीत कोणतेही निर्णय घेताना लागणारी संख्याबळाची कसरत, प्रगल्भ लोकशाहीत अनेकदा अपरिहार्य असणारे युती/बेरजेचे राजकारण आणि त्यामुळे बाकी पक्षांना रेटत, सामावून घेत प्रत्येक पक्षाची पुढे जायची धडपड हे ह्या सिरीयलमध्ये नीट आलं आहे.
      सिरीयल आपल्याला ज्यांच्या थ्रू दिसते ती आहेत काही मुख्य पात्रे आणि एक प्रमुख टी.व्ही. चॅनेल. मिडिया हा सुद्धा Borgen मध्ये एक प्रमुख घटक आहे. आणि केवळ पापाराझी अशा स्वरुपात किंवा स्टोरी पुढे नेण्याचा अपरिहार्य टप्पा म्हणून मिडिया न येता त्याचीही एक गोष्ट आहे. कदाचित दिग्दर्शक आणि कथा लिहिणारा/बनवणारा ह्यांना त्यातून सटल वगैरे असं काही सांगायचंसुद्धा असेल.
--
      डेन्मार्क हा ह्युमन डेव्हलपमेंट इंडेक्समध्ये वरच्या क्रमाकांचा देश आहे. त्याची लोकसंख्या १ कोटीपेक्षाही कमी आहे. आणि लोकसंख्येची घनता जवळपास १२५ आहे.
      थोडक्यात डेन्मार्कची सिरीयल बघून मला माझ्या आजूबाजूचं काही समजायला फार काही मदत होऊ शकत नाही. पण तरीही त्यात ज्या पद्धतीचं राजकारण आलं आहे, ज्या पद्धतीची इश्यू बेस्ड डिबेट आली आहे तश्याचा आपणही भाग व्हावं असं वाटत राहतं. केवळ तुम्ही ह्या रंगाचे का त्या, तुम्ही जास्त गरम का मी अशी निव्वळ उष्णता निर्माण करणारी राजकीय सिस्टीम जाऊन थोडी सेन्सिबल सिस्टीम कशी येईल हाच किडा Borgen बघताना चावत राहतो.
--

Popular posts from this blog

???

देशासाठी, समाजासाठी काहीतरी करावं असे समज असण्याचे दिवस होते, आपल्या भोवतालच्या लोकांच्या जगण्याचा स्तर जो आहे तो का आहे वगैरे प्रश्न पडू लागले तेव्हापासून ‘जात’ ही संपूर्णपणे चुकीची गोष्ट आहे हे मानत आलो आहे. आधी फारसा अभ्यास नसताना केवळ आदर्श समज म्हणून आणि आत्ता माझ्या आजूबाजूच्या लोकांना कसलेही कार्यकारणभावाचे पाठबळ नसलेल्या ‘जात’ नावाच्या दोऱ्यावर अभिमानाचे, द्वेषाचे, सोबतच्या माणसांना जातीच्या कप्प्यांत वाटण्याचे उद्योग करताना बघतो तेव्हा माझं मत दृढ होत जातं.        माझ्या इमारतीच्या आजूबाजूला, चौकांत, बाईक्सवर, फोर व्हीलरवर उद्या होणाऱ्या मोर्च्याची चर्चा आहे. फेसबुकवर तर मता-मतांचा कल्लोळ आहे. मोर्चा कसा केवळ जातीय नाही, त्यात स्त्रियांचे, शेतकऱ्यांचे प्रश्न आहेत असं एकानं म्हटलंय. बरं, फेसबुकवर जे विचारसरणी निहाय अड्डे आहेत त्यात लिबरल, सुजाण अशा  अड्ड्यावर नेहमी असणारा माणूस. लिखाणावरून जर लिहिणाऱ्याच्या भूमिकेची परीक्षा होत असेल तर ह्या माणसाची भूमिका बाकीच्यांनी जात मानू नये, पण माझ्या जात वाल्यांनी मानली तर वाईट म्हणू नये अशी पकडायला लागेल. त्यावर कमेंट करणारा एकजण म्हणत…

हंडाभर चांदण्या

मागच्या वर्षी कधी वर्तमानपत्रात, कधी फेसबुकवर मी ‘हंडाभर चांदण्या’ बद्दल वाचलं होतं. मग केवळ १०० रुपये तिकिटात आपल्या शहरातील नाट्यगृहात ‘हंडाभर चांदण्या’ बघितलं. टँकरची वाट बघणाऱ्या एका गावातल्या एका दिवसाची गोष्ट असं अत्यंत तोकडं वर्णन ह्या नाटकाचं करता येईल. बघायला सुरुवात करताना माझ्याकडे तेवढाच दुवा होता. नाटक गावाच्या वेशीत घुसतं तिथपासून मला ‘वेटिंग फॉर गोदो’ आठवत होतं. ‘हंडाभर चांदण्या’ वर गोदोचा प्रभाव आहे असं मला अजिबात वाटत नाही. गोदो ज्या पोस्ट-मॉडर्न म्हटल्या जाणाऱ्या अॅबसर्ड असण्यासाठी प्रसिद्ध आहे तशीच अॅबसर्डिटी ‘हंडाभर चांदण्या’ मध्येही आहे. पण ‘हंडाभर चांदण्या’ आणि गोदो ह्यांच्या अॅबसर्डिटीमध्ये एक महत्वाचा फरक आहे: गोदो हा सगळं आटपून, पोटभर हादडून केलेल्या सूक्ष्मतर निरीक्षणाचा, बौद्धिक आनंदाचा परिपाक असेल तर ‘हंडाभर चांदण्या’ ही मेलोड्रामा व्हायच्या शक्यतेत जाऊ शकणारा आक्रोश व्यक्त करणारी कृती आहे. अनेकांच्या जगण्याला ग्रासणारा, जगण्याच्या किमान पातळीचा प्रश्न कथेच्या केंद्रबिंदूला असताना त्याला तात्विक, भावनाविवश करण्याचा मोहमयी रस्ता टाळून अॅबसर्डिटी आणि …

एका मेटाफिजिकल कारस्थानाची दास्तान – १

एकदा एक नवा नवा कवी आपल्या बॅचमेटच्या गाडीतून बॅचमेटच्या इगतपुरीच्या फार्महाउसला चाललेला असतो. नवा नवा कवी आणि गाडीचा मालक हे एका प्रथितयश कॉलेजात एकत्र असतात. पुढे तिथून त्यांना नोकऱ्या लागतात. पुढे तिथून ते परदेशात जातात. पुढे तिथून ते अशा मोडला येतात जिकडे त्यांच्याकडे मुबलक पैसा जमून गेलेला असतो, त्यांचं लग्न झालेलं नसतं आणि त्यांचे आई-वडील त्यांच्याशी विकली फोनवर आणि क्वार्टरली किंवा बाय-अॅन्युअली समोरासमोर फॅमिली हॉलिडेजना भेटत असतात. मग ह्या प्रदीर्घ का-या पण मुमुक्षू अवस्थेत त्यांना त्यांचा एक सुपर सिनियर भेटतो, जो मॅरेथॉन रनर असतो आणि व्हेन्चर कॅपिटलिस्ट. त्याला भेटल्यावर गाडीवाला मित्र एथनिक ठेपले आणि आचार विकण्याचा स्टार्ट-अप काढतो आणि उरलेला मित्र, ज्याला आपण नवा नवा कवी म्हणत आहोत, तो म्हणतो, आय विल आल्सो फॉलो माय कॉलिंग, मग तो कवी बनतो.        म्हणजे तो एका कॉलेजात व्हिजीटींग शिकवायला लागतो. बाकीच्या वेळात तो कविता करू लागतो, वाचू लागतो, फिरू लागतो. मग फेसबुक अनहर्ड व्होईसेस नावाच्या पेजला तो फॉलो करतो. मग ते सगळे पेजचे लोक महिन्यातून एकदा एकेका नामचीन ठिकाणी भेटून एकमेक…