Saturday, August 11, 2007

माझी आजी माझ्या कवितांचा विषय होइल असं वाटलं नव्हतं
कविता प्रेयसीसाठी असते
असलेल्या किंवा नसलेल्या
कविता आइसाठी असते
परत असलेल्या किंवा नसलेल्या
पण तरीही
मला लिहावी लागते आजीसाठी कविता
कारण साठवत राहिलो तिच्याबद्दलची
करुणा, चीड, सहानभूती
तर मीही किडेन आतपासून.

तसं आता उरलयं काय?
दुखणारी हाडं,
पिचलेले मणके,
निर्बळ ह्र्दय,
कमकुवत किडनी,
लाचार रडणं,
असहाय कण्हणं,
रडके डोळे,
ख्ण्गलेला चेहरा.

तरी संपत नाही जगण्याच्या आशेचा चिवट तंतू
वाढत जाते औषधांची यादी
घटत जातो बैंक् बेलन्स.

मग क्रमाक्रमाने मी तिचा विचार करतो,
का माझाच?

तिला झिडकारावं,बोलावं,घोटून मारावं, तिला गोष्टी सांगाव्यात, तिला चालवावं, तिला भरवावं, किंवा दुर्लक्ष करावं तिच्याकडे, ती जणू नसल्यागत.

तशी ती कोण?
संसाराच्या चरकात पिळून निघालि मुलगी बाई आई म्हणून.
द्वेष, मत्सर, राग, लोभ बाळगत
ओढून काढला घराचा गाडा.
ती, चारचौघीतली एक
तेनं भोगलं नाही काही,
त्यागलंही नाही काही.
निसर्गनियमाने
जन्मली,जगली आणि आता......

मी का तिच्या मरणाची वाट बघतोय?

ती माझी कोण, अन्
मी तिचा कोण्?
पण,
तेचं अस्वथ तडफ़डणं, मरणाची भीक
अन् मांजरानं अर्धमेल्या उंदराला खेळवल्यागत नशिबानं तिचं खेळणं करणं
ह्याचं मी काय करु?

अवशेषांची मुक्ती

ह्या नव्या शहरातही अवशेष आहेत ह्या हरदम साजऱ्या आनंदांत अदृश्य   कधीकाळी, जेव्हा दिवसाचा सारा उन्मनी ओसर सरून पिवळ्या प्रकाशांत थबथब...